Soms heb je van die ‘vreemde’ dagen…
…zoals gisteren, donderdag 15 januari. De dag daarvoor had ik mijn laatste werkdag gehad bij arbodienst Cohesie. God had me deze baan drie maanden geleden gegeven en hij plaatste me op een werkplek waar ik de enige christen was. Dat had ik eerlijk gezegd nog nooit eerder zo mee gemaakt, en het was dan ook erg leerzaam om met mensen die op allerlei andere manieren ’spiritueel’ bezig zijn samen te werken. En ik heb weer gezien dat Bidden Helpt! God heeft veel openheid gegeven en ik mocht veel getuigen van mijn geloof in Jezus, ookal ging dat op manieren die ik zelf niet had kunnen bedenken.
Het was dus al ‘vreemd’ om wakker te worden met het idee dat ik voorlopig geen ‘Nederlandse’ baan meer zal hebben, en de komende twee weken alleen maar bezig zal zijn met mijn vertrek naar Bolivia.
Wat ook vreemd was, was het feit dat die ochtend een jongetje van een jaar of 11 begraven zou worden in Winterswijk. Dit jongetje, Jelle, had ik afgelopen zomer leren kennen tijdens het zomerkamp van Wake Up. Toen was hij al ziek, een hersentumor, en ik weet nog goed dat we samen met de andere kinderen veel voor hem gebeden hebben, voor genezing. Een prachtig jongetje, vol van God. Na elke kinderpreek stond hij vooraan om gebed te ontvangen. Ik herinner me zijn grote ogen, vol verwachting, blijdschap en enthousiasme. De afgelopen maanden werd ik door zijn ouders op de hoogte gehouden van zijn situatie. Het ging bergafwaarts en afgelopen zondag overleed hij. Gisterochtend is hij begraven.
Vervolgens was ik gistermiddag getuige van een hele andere gebeurtenis, namelijk het wonder dat Samuel Kokee heet. Samen met Rene Luigjes ging ik naar Nijmegen om een bezoek te brengen aan Michiel, Marijke en hun 25 weken oude zoontje Sam. De aanloop naar de geboorte is 1 groot gebed geweest. Het was echt super om zo’n klein hoopje mens te zien. Armpjes die nog dunner zijn dan een volwassen wijsvinger! Hij poept, hij plast, hij ademt, hij hikt (dat was trouwens echt heftig! dat hele lichaampje schokte heen en weer!) en hij deed af en toe zijn oogjes open. Echt prachtig. Marijke en Michiel straalden dan ook van top tot teen. Een hoopje ‘leven’. De kleertjes die ik had meegenomen waren natuurlijk veeeeel te groot en kan hij pas over meer dan een jaar aan.
Vreemde gewaarwordingen dus in 24 uur. Leven en dood, blijdschap en verdriet, het ligt zo dichtbij elkaar! Toch is het goed om daarbij stilgezet te worden en weer eens na te denken over het feit dat het ‘zomaar’ afgelopen kan zijn. Dan besef ik me weer dat het gaat om de eeuwigheid en vooral de vraag waar we die doorbrengen, hemel of hel. Weet jij het?! En zo ja, hoe zit het met de mensen die God op jouw pad heeft gebracht? Weten zij het ook?!
Dit is een tekst die me raakte deze week: ‘De oogst is groot, maar er zijn weinig arbeiders. Vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen om de oogst binnen te halen.’ Matteus 9:36-37
Plaats een reactie