Suzette in Bolivia

Het is dinsdagavond. We maken contact met een groep straatjongeren in 1 van de kanalen. En ineens gebeurt er iets bijzonders. ‘Suzet,’ zegt Sergio (1 van de werkers) ‘dit is Angel, het broertje van Raul’. Ik kan mijn ogen en oren bijna niet geloven. Een megastad als Santa Cruz, mijn eerste week fulltime op straat, en meteen raak! Angel gevonden! Halleluja! Ik moet m’n tranen bedwingen.

Hij staat voor me, klein, wazige ogen door de lijm, maar lijkt zeker op Raul. ‘Hola hermana,’ zegt hij, en we schudden de hand. Ik moet me inhouden om hem niet innig te omhelzen. Ik sla m’n arm om hem heen en zeg dat ik Raul goed ken en dat we voor hem bidden. We maken wat foto’s en hij vraagt wel tien keer of we de foto’s aan zijn broer Raul willen laten zien.

Angel en ik

En dat doen we. De avond daarna, woensdag, ontmoet ik Raul in het jongenhuis. Ik laat hem de foto’s van zijn broertje zien. Hij is zichtbaar geraakt. ‘En, wilde hij de straat af?!’ ‘Ik heb het hem niet gevraagd, hij was erg onder invloed van de lijm…’ ‘Oh…’ Raul knikt begrijpelijk.
En dan komt hij met een idee. ‘Hermana, wat als ik een video boodschap maak voor Angel en dat jij dat aan hem laat zien als je hem weer tegen komt?’ ‘Tuurlijk, ik pak meteen m’n fotocamera okee?!’
Zo gezegd, zo gedaan. We zoeken een rustig plekje en Raul praat tegen de camera alsof het Angel is. ‘De drugs doodt je, je wordt er gek van. Laat het los en kom van de straat af. We bidden voor je en we houden van je…’

De dag daarna gaan we weer de straat op. Ik neem m’n camera mee voor het geval we Angel tegen komen. De stad is zo groot, het is een kleine kans. Ergens heb ik een gedachte dat het nog wel een paar weken gaat duren voordat we Angel weer ontmoeten. ’s Ochtends kunnen we weinig jongeren vinden. ’s Avonds gaan we weer. We lopen door een parkje en uit het niets komt Angel op ons af rennen. Ongelofelijk. Dit is mijn eerste echte week op straat, ik heb Angel nooit eerder ontmoet, en deze week meteen twee keer! God hoort onze gebeden!

De teamleider omhelst hem en zegt dat we een verrassing voor hem hebben. Als Angel hoort dat het over zijn broer gaat, zet hij grote ogen op en kan niet wachten om hem te zien. We zoeken een plekje achteraf zodat Angel de videoboodschap kan horen. Ik houd de camera aan zijn oor, zodat hij het goed kan horen. Vrijwel meteen barst hij in tranen uit. Ontzettend indrukwekkend. Een andere straatjongen doet irritant. We sturen hem weg, zodat Angel niet afgeleid wordt en gewoon kan uithuilen. God raakt zijn hart aan, we kunnen met hem bidden, we breken de macht van drugs en bidden voor genezing in Jezus’ naam. Angel bidt mee, hij wil veranderen, maar het is zo moeilijk als je al 6 jaar verslaafd bent aan de drugs en nog maar 12 jaar bent. Maar, God is met hem bezig en Hij is overwinnaar!

Angel is er nu nog niet klaar voor om de straat af te gaan. Maar het gaat de goede kant op en God is met hem bezig. Ik geloof -dwz ik weet zeker- dat er een tijd komt dat we hem opnieuw in Toborochi kunnen verwelkomen en dat hij ervoor gaat kiezen om niet meer terug te gaan naar de straat. Blijven bidden mensen! En (namens Angel en Raul) dank voor het gebed tot nu toe! Zie wat het uitwerkt!

Tags: De straatjongeren // 13 reacties »