Maandagochtend gaat hij naar het jongenshuis en maandagmiddag mogen we de volgende jongen alweer verwelkomen! Dat is Daniel! Hij heeft de eerste twee maanden behandeling voor TB met succes afgerond en is nu zodanig hersteld dat hij niet meer constant in het ziekenhuis hoeft te zijn. Alle eer en dank aan Jezus die alle dingen nieuw maakt!

Maar hij heeft het ook moeilijk. Hij vertelt over het verlangen naar drugs dat af en toe de kop op steekt. Hij vertelt over nachtmerries over demonen en dode mensen. Hij wordt soms angstig wakker en wil zo snel mogelijk klaar zijn met de behandeling.

We vertellen hem over de macht van Jezus die in hem woont. We leggen hem uit dat Jezus hem een machtig wapen heeft gegeven, en dat wapen heet gebed. Daniel heeft nog nooit gebeden, en hij wordt zenuwachtig als wij hem vragen of hij wil bidden. Hij is bang dat hij het niet goed doet. We spreken af dat we vaker zullen oefenen met bidden.

En of hij nog iets weet van de TV? Nee, daar weet hij niks meer van… maar, dat maakt niet uit. Hoe minder hij zich herinnert van die verrotte plek, hoe beter.

De dokters vrezen dat hij ook aids heeft, maar Daniel wil absoluut geen bloedtest doen. Hij zegt bang te zijn voor de naald. Waarschijnlijk is hij banger voor het resultaat. Maar het centrum waar hij behandeld kan worden eist ons dat er een bloedanalyse gedaan wordt, anders willen ze hem niet toelaten. We winden er geen doekjes om en vertellen hem hoe de vork in de steel zit. We laten hem de longfoto zien en de tuberculose die een groot deel van zijn longen heeft aangetast. Daniel, wil je leven of wil je dood? Daniel schrikt en zegt: ‘okee, laten we meteen gaan, naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken’. Als ik ’s avonds het resultaat op haal, is het negatief, halleluja!
Daniel wil leven, maar hij heeft nog een lange weg te gaan. Sinds vanmiddag wordt hij in een speciaal centrum behandeld voor tuberculose, een behandeling die hoe dan ook afgemaakt moet worden. Als je te vroeg stopt (omdat je je beter voelt en denkt de pillen niet meer nodig te hebben), ben je zwaar de pineut, omdat je dan resistentie ontwikkelt en uiteindelijk nog verder van huis bent.
Daniel heeft Jezus als Zijn Heer aangenomen. Dat was een geweldig moment om mee te maken. Hij bad met kracht, autoriteit en vastberadenheid. De geest van de dood hebben we weggestuurd in Jezus naam. Jezus heeft het roer overgenomen en dat is te merken.
Dankjewel voor je betrokkenheid en je gebeden voor onze Daniel!

Zouden jullie mee willen bidden voor het volgende:

• Daniel en de afkickperiode die hij in gaat
• De werkers (wij) dat we het bol kunnen werken om hem bij te staan (de eerste opvang is altijd iets extra’s, wat je dus in je vrije tijd doet…!)
• Voor Angel en Mauricio, we weten niet wat voor effect Daniel’s komst gaat hebben, bid dat het positief zal zijn!

God is een God van wonderen en Hij laat Zijn grootheid en macht zien in levens als die van Daniel. Dankjewel voor je betrokkenheid en gebeden!

Meer dan een jaar later leeft Daniel nog steeds op dezelfde plek, de plek waar Mauricio en Angel ook geleefd hebben. Hij is nog dunner dan toen en is ziek. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij tuberculose en misschien ook wel aids. Een jongen van 16 jaar, waar alle levenslust allang uit is weggezogen, en hij lijkt zich bij zijn lot neer te leggen. Maar ergens in hem zie ik nog een klein vlaagje hoop, een klein beetje licht. Ik weet dat God een wonder kan doen in zijn leven. Alleen het hangt van hem af, wil hij Jezus een kans geven?
We praten met Daniel, spreken woorden van hoop en leven, vertellen hem over Mauricio en Angel. We laten hem zelfs een door Mauricio en Angel gemaakte videoboodschap horen, maar Daniel wil niet met ons mee. Hij staart voor zich uit, en blijft waar hij blijft, op die donkere plek waar satan grip op hem heeft. Toch krijgen we hem zover om aankomende maandag met ons mee te gaan, voor een ontbijtje en een bezoek aan een sauna met zwembad. We hopen dat hij daardoor meer vertrouwen in ons zal krijgen en op een gegeven moment de stap zal wagen en Jezus een kans wil geven.

Graag je gebed voor Daniel. Als er niet snel iets veranderd aan zijn situatie, heeft hij niet lang meer te leven.

Die nacht heb ik veel gehuild en slecht geslapen, ik zag het allemaal niet meer zitten. De dag daarna zouden Alber en ik hem opnieuw opzoeken, maar ik zag er tegenop, tegen de pijn die ik zou voelen als ik hem opnieuw op straat zou zien. Alleen al de gedachte daaraan deed me huilen (en zo snel huil ik niet…).
Maar toen ik in de taxi naar de Ramada zat, gebeurde het wonder. Alber belde om te zeggen dat Angel bij hem was en dat hij terug wilde komen naar huis.

Ik heb het niet eerder zo fijn gevonden om een naar lijm ruikende jongen in mijn armen te sluiten. De omhelzing die hij de avond daarvoor niet wilde geven, gaf hij dubbel en dwars terug. De rest van de dag hebben we het feest van ‘de verloren zoon die thuiskomt’ gevierd. Terwijl hij verwacht had dat hij straf zou krijgen, hebben we o.a. parfum en schoenen voor hem gekocht, gingen we naar een zwembad en sauna (zie foto’s), en ter afsluiting namen we hem mee naar de bioscoop, waar hij nog nooit van zijn leven geweest was.

Onze zoon is weer terug daar waar hij hoort, bij mensen die van hem houden. Alle eer aan God de Vader, die niet los laat wat Zijn hand begonnen is.

genietend in het zwembad

zweten in de sauna, alle giftige troep uit z'n lichaam

schoon en lekker ruikend, samen met Roberto en Alber

oude kleren en schoenen verbranden, het verleden in het verleden laten

De volgende ochtend komt hij om 7 uur ‘s ochtends aan bij Toborochi, de eerste opvang, waar hij opgevangen wordt en hij alles vertelt en gebed ontvangt. Die middag is hij weer thuis, bij ons in El Camino.
Later vertelt hij me dat het straatleven hem niet meer trekt. Hij vindt het eng om alleen op straat te lopen. Het heeft zijn aantrekkingskracht verloren.

Satan zit niet stil, maar overduidelijk is dat Jezus in Angel woont en sterker is dan de machten van satan. Zelfs zijn vroegere straatvrienden konden dat zien.

Blijf voor hem bidden alsjeblieft.

Afgelopen donderdag was het zover. We haalden Angel op uit de jeugdgevangenis en hij kwam met ons mee naar de eerste opvang Toborochi, waar hij 3 jaar geleden nog uit ontsnapt was. We vinden het spannend, we hebben negatieve geluiden gehoord over zijn gedrag in de gevangenis, en we houden ons hart vast als hij bij ons in de auto stapt, de vrijheid in. Zou hij weer ontsnappen? Wil hij werkelijk veranderen? Of heeft hij ons al die tijd voor de gek gehouden?

De twijfels verdwijnen langzaamaan… Angel is werkelijk veranderd. Hij blijft bij ons, praat honderduit en staat open voor de liefde van Jezus. Op zondagavond buigt hij zijn knieen en geeft zichzelf over aan Zijn redder. Raul en Mauricio zijn erbij en bemoedigen hem.

En ik? Ik geniet… van het gelach, de grappen, dezelfde trekjes tussen de broers, hoe Angel voor het eerst in zijn leven een menukaart in een restaurant bestudeert, hoe hij met smart op de lerares wacht om zijn eerste les te volgen, en de stralende gezichten van broer Raul en goede vriend Mauricio. Ik wist het al, maar nu weet ik het zeker, God is trouw en Hij is de gever van nieuw leven. Ik ben zo dankbaar dat ik hier deel van uit mag maken.

Angel ruim een jaar geleden, toen hij nog op straat leefde.

Angel en ik in Toborochi, waar hij 3 jaar geleden nog uit ontsnapt was.