En dan komen we in de opvanghuizen waar we zien dat de jongeren het naar hun zin hebben. Waar we horen dat de jongens dit hun familie noemen. Hier bouwen ze aan een nieuwe toekomst. Niet dat dit gemakkelijk is…, vandaag vertelde Raul ons dat hij het hier alleen volhoudt omdat hij God heeft leren kennen. Hij vindt het vaak moelijk om in het opvanghuis te wonen. En dat kunnen we ons ook zo goed voorstellen, we zouden hem en al die anderen een gewoon warm gezin gunnen. We hebben gemerkt dat de jongens en meiden blij waren met onze komst. Dat is wat we kunnen doen, onze liefde en onze gebeden geven.

We hebben ondertussen ook een trip gemaakt om nog wat meer van Bolivia te zien. La Paz was de moeite waard, een heel andere stad dan Santa Cruz. Een stad met veel meer toeristen en meer inwoners die originele Boliviaanse kleding dragen. Leuk om vrouwen met die bolhoedjes te zien! Ook hebben we vanuit Rurrenbaque (hier was Suzette ook nog niet geweest) een Pampatour van 3 dagen gemaakt waarbij we honderden krokodillen, veel soorten vogels en andere dieren zagen. Erg leuk vonden we het vissen van pirrannia’s. De jungletour in het tropische regenwoud was ook de moeite waard. Hier zagen we veel verschillende flora en fauna waarover we uitleg kregen van een gids.

En nu… de laatste dag in Bolivia, morgen beginnen we aan onze terugreis en dan hopen we donderdag weer terug te zijn op Nederlandse bodem.

Hartelijke groet,
Wim, Henriette en Marjanne

Je merkt de geborgenheid in het jongenshuis en het meidenhuis. Er is regelmaat, iedereen heeft zijn taak, zoals bijvoorbeeld het verzorgen van konijnen of de tuin. Erg mooi om te zien hoe de kinderen en werkers met elkaar omgaan. Ze hebben tijd voor elkaar en dat is zo ontzettend belangrijk. We zien ook dat Suzette hard werkt, veel regelt en daarbij veel tijd besteedt om met de jongeren te sporten, te praten etc.

We worden goed verzorgd. Tussen de middag eten we meestal in 1 van de huizen. Vaak rijst met vlees en groenten vers uit eigen tuin! Er zijn genoeg klusjes waarbij we kunnen helpen. We werken aan het hek wat rondom het meidenhuis komt, aan een visproject bij het jongenshuis, we helpen soms in de keuken en we hebben appeltaart gebakken. Veel tijd voor gezelligheid. Vandaag hebben we de meiden meegenomen naar het zwembad, morgen gaan we met de jongens naar Playland, een soort attractiepark.

Kortom, we vermaken ons prima!

Wim, Henriette en Marjanne

Amsterdam, Rome, Buenos Aires, Santa Cruz… daar stonden Suzette, Roger en Isha ons met blije gezichten op te wachten!!! Daarmee is de lange vliegreis alweer (bijna) vergeten. Tijdens de rit van het vliegveld naar het huis van Suzette zien we gelijk verschillen met Nederland: palmbomen, rommelig landschap, mooie gekleurde huizen…
Het (nieuwe) huis van Suzette vinden wij erg gezellig, zoals Henriette het zegt: “Echt een Suzette-huis.” Natuurlijk zijn we begonnen met Suzette te verrassen met alle cadeautjes die uit Nederland meekwamen. Wim heeft gelijk de lampen opgehangen die vanaf de IKEA zijn meegekomen. Nu is het tijd voor spaghetti die Suzette voor ons heeft klaargemaakt.
We zien uit naar wat er verder gaat komen!

Wim, Henriette en Marjanne

In La Paz hebben we een goede tijd gehad. Genoten van het uitzicht: overal waar je keek zag je een stuk van de stad, gebouwd in een groot dal tot boven de bergen aan toe. Vele souveniertjes kunnen kopen en Suzette en Suzanne hebben een dag sportief gemountainbiked, beginnend op 4000m (ca 10 graden) en afdalend naar ca 1000m (ruim 25 graden) langs verpletterende afgronden en adembenemende vergezichten. Janine en ik zijn gevolgd in een busje. Samen hebben we bij het eindpunt genoten van een heerlijke maaltijd, een warm zonnetje (!) en een verfrissende duik in het zwembad.

Na La Paz zijn we naar Copacabana gereden, een stadje aan het Titicaca-meer. Hier hebben we lekker uitgerust, geshopt en een bezoekje gebracht aan Isla del Sol, een eiland in het meer. Vooral de boottocht (1,5 uur) was geslaagd, met mooi uitzicht en onder begeleiding van een Boliviaans jongensbandje. Na 2 dagen zijn we teruggegaan naar La Paz, van waaruit we zijn teruggevlogen naar Santa Cruz. De laatste dagen hebben we daar nogmaals het jongenshuis bezocht, Suzette heeft Suzanne het meidenhuis nog laten zien en we zijn met een vriendin van Suzette (Pia) wat gaan drinken. Donderdagavond hebben we afscheid genomen van Suzette en vrijdagochtend zijn we vertrokken!

We hebben allemaal een geweldige tijd gehad met een goudenrandje!
Suzette we vonden het geweldig om samen met jou in Bolivia te kunnen zijn. We zijn trots op je en houden van je!

Groetjes ook namens Suzanne en Janine,
Lieske

Ps. Een bezoek aan Suzette in Bolivia is een echte aanrader voor een ieder die het overweegt! :)

Ja, de vakantie van Suzette is nu echt begonnen. En wat woont ze in een mooi land.
De afgelopen dagen hebben we echt genoten van de omgeving. Maar laten we even bij het begin beginnen;
Zaterdagavond zijn we van Sucre in Uyuni aangekomen. Het is hier erg koud en vanwege de storm is de stroom uitgevallen, dus helaas geen warme douche, maar wel een mooi hotel gevonden. De volgende dag zou de tour beginnen maar vanwege het weer werd dit een dag uitgesteld.

De tour
Afgelopen maandag was dan de dag van de tour. De auto werd nog even gecontroleerd en daar gingen we dan. Met z´n zessen stapten we in de jeep, met ons reisden ook twee Brazilianen mee. Deze dag was het echt prachtig weer, de zon liet zich goed zien. Je kunt je bijna niet voorstellen dat er de vorige dag een flinke storm was.
We reisden met een jeep en stopten af en toe om te genieten van de omgeving en foto´s te maken. We stopten bij een zoutvlakte, deze vlakte is 120.000 km2.
Vervolgens reden we door naar het fish-island. Dit eiland staat vol met grote cactussen, hier hebben we dan ook veel mooie foto´s mogen maken en daarna stond er een lekkere lunch op ons te wachten.
Tijdens deze tour hebben we echt heel veel gezien. Het is bijzonder dat dit land veel verschillende landschappen heeft. Zo kom je in een zoutvlakte en even later rijd je tussen de bergen. De tweede dag hebben we ook veel dieren gezien: flamingo´s & lama´s. Vooral het meer vol met flamingo´s was erg mooi om te zien. We konden ook erg dichtbij komen.
En dan is al weer de laatste dag van de tour aangebroken. Deze dag bestaat voor een groot deel uit het terugrijden naar Uyuni. Voordat we in Uyuni zijn eerst nog even tijd voor een groot avontuur. Vooral voor Suzette en Suzanne!! De twee bikkels van de groep!!
We kwamen langs de hot springs, waar we eerst hebben ontbeten. Ja, ontbeten want we gingen al om 6.00 uur weg!
Na het onbijt gingen Suzanne & Suzette zwemmen. Terwijl het buiten echt heel koud was, was het water wel heerlijk!!! Aangezien er toch ook mensen klaar moeten staan om handdoeken en kleren aan te geven hebben Lieske en ik ons maar opgeofferd!!! :)

Op naar La Paz
In Uyuni aangekomen bleek dat de stroom nog is uitgevallen. Wij maakten ons klaar om met de bus mee te gaan naar La Paz. Na 10 uur rijden zitten we daar nu. Het hotel ligt in het centrum. En ons uitzicht is geweldig. Vooral ´s avonds branden alle lichtjes om ons heen in de bergen. We hebben net heerlijk ontbeten en doen het vandaag lekker rustig aan.
Jullie zien het al, we beleven te veel om er een klein verhaaltje van te maken, maar dit is nog niet alles!!! Toch sluit ik hier bij af!!!!

Liefs van Janine, maar ook van Suzanne, Suzette & Lieske natuurlijk!!!!!!!

Het is echt superkoud hier en ik zit te bibberen achter de laptop. Maar het is erg gezellig en Suzette heeft mij gevraagd om een verslag te schrijven over de gebeurtenissen van afgelopen dagen in Bolivia.

Zondag 11 juli om 5 uur ’s middags ben ik samen met Lieske en Janine met oranje kleren aan vertrokken naar Bolivia. Via Rome en Argentinië kwamen we na een reis van 24,5 uur aan in Santa Cruz. In Rome konden we via de laptop van een Fransman de 1e helft van de wedstrijd Ned-Spanje zien. Iedereen om ons heen was voor Spanje! De hele reis hebben we onze oranje kleren aangehouden, totdat we aankwamen in Argentinië, waar we op grote schermen zagen staan dat Spanje kampioen is geworden. Jammer hoor!
We mistten bijna onze vlucht naar Santa Cruz, omdat we bij de verkeerde incheckbalie zaten, maar gelukkig attendeerden een paar Argentijnse studenten (die Engels konden) ons hierop. Uiteindelijk stonden we in de goede rij en toen kwamen we nog een Belg tegen.

Maandag om half 12 Boliviaanse tijd (half 6 ‘s avonds, Nederlandse tijd) kwamen we eindelijk aan in Santa Cruz. Suzette stond al uitbundig te zwaaien. Ze ziet er goed uit en het is super leuk om haar weer te zien en te spreken.

Straatkinderen en El Camino
Meteen de volgende morgen zijn we met een Amerikaans team van een kerk uit Georgia, de straat op geweest om straatkinderen te zoeken.
We kwamen een aantal kinderen tegen. Ze waren high en lagen onder dunne dekens tegen een muur aan. Ze zien er toegetakeld uit. Ze hebben allemaal littekens en wonden. Ze snijden zichzelf in de armen en hebben diepe sneden en groeven. Echt verschrikkelijk om te zien.

Dinsdagavond gingen we met Suzette naar El Camino (het jongenshuis). Deze jongens zien er gezond en gelukkig uit, vergeleken met de straatkinderen die we eerder die dag hadden gezien.
De jongens hebben ons een Spaans lied geleerd: “Te doy Gloria”. We hebben dit lied ingezongen op mijn mobiel en dit lied is nu mijn nieuwe beltoon.

Vertrek naar het Zuiden
Je zou denken dat het warm is als je naar het Zuiden trekt, maar in Bolivia is dit niet zo. Hoe zuidelijker je gaat, hoe kouder het wordt. Vanmiddag rond 5 uur vertrekken we met een bus naar le Sucre. Het is een reis van 13 uur. Ik ga nu snel mijn backpack inpakken!

Groetjes Suzanne

Nu vlug de laatste dingen inpakken en nog een paar uur slapen voordat we vliegen. Via Miami en Londen kunnen vast een beetje wennen aan de kou. Nog steeds sneeuw…?

‘s Morgens de straat weer op om de jongens en meiden op te zoeken. We hebben er die ochtend maar 2 gevonden. Op een plaats waar ze normaal gesproken veel zitten, was de politie net 5 minuten daarvoor geweest. Een soort ‘razzia’: de politie brengt de jongens en meiden soms gedwongen naar afkickcentra (waar ze meestal binnen de kortste keren weer weg zijn) of soms naar een afgelegen plek ver buiten de stad (zodat het een paar dagen duurt voordat ze weer terug zijn).

De middag zijn we naar het reïntegratiehuis gegaan. Binnen het project is dit de laatste stap naar een zelfstandig leven. Hier wonen 4 jongens in een echt gezin. Ze leren wat een gezond gezin is en ze volgen een studie. Het is zo mooi om deze jongens te zien! Ze zijn vol leven en enthousiasme. Ze willen God dienen en met Hem leven. Het is haast onmogelijk om te bedenken dat deze jongens op straat hebben geleefd.

Daarna zijn we weer de straat op gegaan. Intussen is het al donker. We hebben een grote groep gevonden, ze zijn ‘s avonds erg high. Ze snuiven veel lijm, we zien ze drugs dealen en pillen slikken. Veel meiden zijn daar als prostituee. We horen van jonge meiden die meerdere kinderen hebben. Een meisje met een kindje op haar arm stapt bij een oudere man in de auto. Er zijn meerdere jongens en meiden met erstige wonden. Wat een ellendig leven! Gelukkig is er hoop, Jezus is sterker! We hebben 2 volwassen jongens op een taxi kunnen zetten naar een opvanghuis voor wat ouderen en 1 jongetje heeft aangegeven de straat af te willen. Dinsdag zullen ze met hem gaan praten en zien of hij echt gemotiveerd is. Willen jullie bidden dat hij dan echt de straat af zal gaan?

Later zijn we nog even ergens wat lekkers gaan eten: Suzette is precies een jaar in Bolivia en dat mag zeker gevierd worden! Het is heel gaaf om te zien wat Suzette hier allemaal doet, hoe ze zich inzet en hoeveel liefde ze heeft voor de jongens en meiden!

Mark zit voorin met zijn camera op Larry gericht. Larry is een werker die al zes jaar op straat werkt. Hij komt uit Amerika en kan dus goed Engels, wat erg handig is voor de film.
Janet zit achterin door allerlei koffers met medische artikelen te snuffelen. Zij is vandaag de medische staf omdat Iris, de Nederlandse arts, een training heeft.
Suzette zit midden in de bus te grappen met Roberto, een van de Boliviaanse werkers. Voor hen is het duidelijk niet de eerste keer op straat.
Verder zit tussen mij en Janet nog Beth, een vrouw die samen met haar man ook jaren op de straat heeft gewerkt, maar nu om persoonlijke redenen daarmee gestopt is. Zij zijn net als wij ook op bezoek in Bolivia.

We zijn nu op weg naar de 4e ring van Santa Cruz, want op de tweede ring konden we geen straatkinderen vinden.

…

Inmiddels zijn we op twee plekken gestopt en uitgestapt om te kijken of er hier straatkinderen zijn. Dat was op beide plekken niet het geval. Suzette legt uit dat door het slechte weer van gisteren het goed mogelijk is dat een groot aantal van de straatjongeren naar de tijdelijke opvang is gegaan voor een warme en droge plek. Als het slechte weer dan weer over is gaan ze gewoon weer de straat op.
Ik vind het momenteel al een stuk minder spannend elke keer dat we stoppen, ik krijg bijna het gevoel dat we ze niet gaan vinden vandaag.

…

Zojuist hebbeb we toch een groep kinderen gevonden. Janet heeft van twee jongens veel kleine  wonden verzorgd. Waarschijnlijk waren ze door de politie of door andere straatkinderen in elkaar geslagen. Voor een aantal jongens en ook voor een zwanger meisje hebben we kunnen bidden. Mark heeft veel gefilmd en daarbij ook een aantal erg indrukwekkende verhalen opgenomen die de jongens vertelden en die dan vertaald werden door Larry. Beth zat op de rand vruchten uit te delen aan de jongens.
Het hele gebeuren vond ik erg indrukwekkend. Zelf wist ik niet zo goed wat ik precies kon doen, ook in verband met de taalbarriere. Daarom heb ik Janet en Mark wat geassisteerd bij de dingen die ze deden en heb ik maar foto’s gemaakt.

…

We zijn nu op weg om Ariel op te halen. Dat is een jongen die in november of december uit het jongenshuis is weggegaan om weer bij zijn moeder te gaan wonen. Suzette legt uit dat dat wel vaker gebeurt, maar dat het na een paar weken vaak tegenvalt als ze thuis niet meer dezelfde structuur hebben als in het jongenshuis. Dat was hier ook het geval, dus gaat hij vandaag weer terug naar het jongenshuis.

…

Met Ariel hebben we net gelunched en we zijn weer thuis. Het was een indrukwekkende ervaring vandaag. Donderdag gaan we weer.

René

Daarna zijn we gelijk door gereisd naar El Camino, het jongens opvanghuis. Dat ligt buiten de stad op een mooi stukje grond. Er staan verschillende gebouwen waar de 24 jongens slapen, koken, eten, muziek maken en vooral heel veel sporten. Aan het begin valt de machocultuur erg op. Niet zo vreemd met 24 gasten die van de straat komen.
Janet, René en ik hebben meegedaan met verschillende activiteiten. En ondanks de taalbarrierre hebben we met een aantal al een beetje een band opgebouwd. Vooral één op één valt op dat ze enorm op zoek zijn naar liefde en bevestiging. Dit weekend konden wij daar een stukje aan meehelpen en dat is mooi om te doen!

Vandaag (maandag) hebben we rustig aan gedaan en ons voorbereid op morgen. Dan gaan we de straat op om de straatjongeren op te zoeken. Dan zullen we het contrast zien met het leven wat ook voor hun binnen handbereik ligt.