Suzette in Bolivia » Jongenshuis El Camino

Viva Holanda!

Bob — Thu, 08 Jul 2010 04:52:02 +0000

Met trots loop ik door het centrum van Santa Cruz, mijn oranjeshirt aan, een megavlag als rok en vlaggetjes op mn wangen. Ja, vandaag mag iedereen even naar me kijken. “Ik kom uit Nederland ja, en wij hebben Brazilië en Uruguay verslagen!”. Een pijnlijke realiteit voor de Zuid Amerikanen, omdat Uruguay hun laatste ‘hoop’ was. De mensen kijken lachend en zeggen ‘Viva Holanda!’. We zijn zelfs op de lokale televisiezenders te zien, de camera’s volgden ons nauwkeurig tijdens de wedstrijd tegen Uruguay.

Ik had nooit verwacht dat ik hier een Nederlandse vlag op de kop zou tikken. De kruispunten hingen altijd vol met vlaggen van Brazilië, Argentinië en Uruguay, maar nu zijn er zowaar ook vlaggen van Nederland, Spanje en Duitsland te zien. Ook kom ik een groepje Duitsers tegen, ze kunnen het niet laten om ‘Alemania’ (Duitsland) te zeggen. 1 van de meisjes ken ik en ze feliciteren me met de overwinning op Uruguay, maar meteen zeggen ze erbij dat Duitsland met 4-0 Argentinië heeft verslagen, met andere woorden ‘dat we op moeten passen’. Bij mezelf denk ik ‘dat zullen we nog wel zien…’

De oranje vuvuzela (ik had sinds een week nog nooit van dat woord gehoord!) doet het goed bij de jongens in het jongenshuis. Mijn familie had er 1 meegezonden met Roger en Isha. Als ze een wedstrijd kunnen zien, gaat ie mee en is het een lawaai van jewelste. De jongens beginnen nu te accepteren dat ook Nederland meetelt, alhoewel het wel pijnlijk voor ze is dat hun favoriet Brazilië eruit ligt. Als we aankomende zondag winnen, ga we met z’n allen kip eten…!

Zingen met moederdag

Bob — Wed, 02 Jun 2010 06:16:54 +0000

En daar stond ik dan… 200 starende scholieren, een handjevol moeders, en een microfoon in mijn hand… Zingen maar!
Afgelopen donderdag was het moederdag, een officiële gelegenheid hier in Bolivia. Kinderen zeggen gedichtjes op, doen traditionele dansen of zingen een liedje. Cristian wilde ook graag iets doen op zijn school en pakte het officieel aan. Hij formeerde een band met de jongens uit het jongenshuis en ik was de uitverkorene om te zingen…! Best even spannend, maar tegelijkertijd ook heel gaaf om zo met de jongens iets neer te zetten. Gelukkig werd er enthousiast op gereageerd en kon ik mooi even van de gelegenheid gebruik maken om van Gods liefde te vertellen…

Gastweblog #2: weekend in El Camino

mark — Tue, 02 Feb 2010 03:23:22 +0000

Zoals we donderdag zijn aangekomen in Santa Cruz, zijn we vrijdag alweer vertrokken: bepakt. We zijn eerst wezen kijken in El Toborochi, dat is het eerste opvanghuis. Jongeren van de straat komen daar terecht en worden er lichamelijk en geestelijk flink schoon gemaakt. Deze week zat Ruth er, een meisje van 15. Ze was enorm open en zeker niet verlegen. Op de eerste foto zie je haar dan ook praten in plaats van eten.
Het is gaaf om te zien hoe ze al tot rust gekomen is. Maar deze spontane meid heeft natuurlijk een enorm rot verleden achter de rug, wat de komende tijd hopelijk een beetje duidelijk wordt. Binnenkort zullen we haar weer zien als ze verhuisd is naar het meidenhuis.

Daarna zijn we gelijk door gereisd naar El Camino, het jongens opvanghuis. Dat ligt buiten de stad op een mooi stukje grond. Er staan verschillende gebouwen waar de 24 jongens slapen, koken, eten, muziek maken en vooral heel veel sporten. Aan het begin valt de machocultuur erg op. Niet zo vreemd met 24 gasten die van de straat komen.
Janet, René en ik hebben meegedaan met verschillende activiteiten. En ondanks de taalbarrierre hebben we met een aantal al een beetje een band opgebouwd. Vooral één op één valt op dat ze enorm op zoek zijn naar liefde en bevestiging. Dit weekend konden wij daar een stukje aan meehelpen en dat is mooi om te doen!

Vandaag (maandag) hebben we rustig aan gedaan en ons voorbereid op morgen. Dan gaan we de straat op om de straatjongeren op te zoeken. Dan zullen we het contrast zien met het leven wat ook voor hun binnen handbereik ligt.

Stoere jongens in een bejaardentehuis

Bob — Mon, 25 Jan 2010 07:57:01 +0000

Ze zijn dan wel niet zo gemoderniseerd en schoon als in Nederland, maar ook in Bolivia zijn er bejaardentehuizen. In het kader van het thema ‘dienen’ hebben we samen met onze discipelschapsgroep een bejaardentehuisje bezocht in het dorpje Chorochito, vlakbij het jongenshuis. Stoere jongens die oude vrouwtjes in rolstoelen voortduwen en oude mannetjes meehelpen met naar de wc gaan. Waarna ze mij aankijken en fluisteren dat ze even hun handen gaan wassen… hihi…
De oudste vrouw in het huis is 100 jaar en heet Maria. Ze is blind en zo goed als doof. Ik probeer een praatje met haar te maken door in haar oor te schreeuwen. De jongens slaan het tafereel met een onwennige glimlach gade. Daarna komen ze 1 voor 1 naar de vrouw toe om zich schreeuwend voor te stellen. We maken onderstaande foto.

Daarna zingen we, dansen we en bidden we voor de ‘oudjes’. Raul is zichtbaar onder de indruk en vertelt me bij het weggaan dat hij nog nooit eerder in een bejaardentehuis was geweest. Op deze manier leren de jongens dat ook zij anderen kunnen helpen en een zegen kunnen zijn. En ik? Ik ben trots op ‘mijn’ jongens! ;-)

Zomervakantie in Bolivia: leuke en minder leuke berichten…

Bob — Tue, 12 Jan 2010 18:16:44 +0000

De jongens en meiden hebben zomervakantie. Het is een tijd waarin er niet veel te doen is voor ze en sommigen vervelen zich dan ook. Maar het is ook een tijd om leuke dingen te doen. Er wordt veel gevoetbald, gebasketbald, film gekeken, geschaakt, gezwommen in de (modder)rivier, en sinds een paar weken zijn we ook aan het tafeltennissen! Er werd ergens een in elkaar geflanste tafeltennistafel vandaan gehaald. Betjes en balletjes gekocht en pingpongen maar! Ik heb toen meteen maar de kans gegrepen om `ronddetafel´ te introduceren. Voor mij ook een spel dat me herinnert aan de vakantietijd, campings in Frankrijk en natuurlijk ook het WakeUp kinderkamp.
Eerst snapten ze er niets van, maar toen ze het eenmaal door hadden, waren ze niet meer te stoppen! Het zorgde voor veel hilariteit, lachbuien en `Fuera!´ geroep (betekent: eruit!). Veel lol dus in het jongenshuis…
Ook de meiden doen hun voordeel in deze vakantietijd. In tweetallen volgen ze een kookcursus van een week in Santa Cruz. Dit zorgt ervoor dat ze er even `uit´ zijn, maar vooral ook dat ze hun kookkunsten kunnen ontwikkelen! En koken kunnen ze hoor! Ik voel me echt een boerentrien vergeleken met hen…

Het minder leuke nieuws is dat er ook 2 jongens vertrokken zijn. Jonathan, een jongen die al 6 jaar op straat woonde en het niet langer dan 1,5 maand kon volhouden in El Camino. Ik had al best wel een vertrouwensband met hem opgebouwd. Dat maakte dat hij afgelopen zaterdagavond niet ontsnapte, maar me simpelweg mededeelde dat hij weer terug zou gaan naar de straat. Praten, bidden, voorbede, en zelfs de jongens praatten op hem in om niet weg te gaan. Maar hij was vastbesloten en is vertrokken. Het is de drugs waar hij nog aan vast zit en waar hij niet zonder kan. De tweede jongen die niet meer bij ons is, is een bekende: Rodrigo. Ik heb over hem geschreven in 1 van mijn nieuwsbrieven: de student die de titel `excellent´ ontving. Hij gaat bij zijn oma in Cochabamba wonen, maar ook bij hem is het hoogstwaarschijnlijk de drugs waar hij niet van los kan komen. Het verhaal is echter nog niet af en God kennende laat Hij niet los wat Zijn hand begonnen is. Willen jullie voor deze 2 jongens bidden?

Met mij gaat het verder goed. Ik heb vandaag een heerlijk dagje vrij. Na een aantal ´droge´ maanden wat mijn relatie met God betreft, merk ik dat er weer nieuwe intimiteit ontstaat. De tekst in Jakobus ´nader tot Mij en ik zal tot jou naderen´ is absoluut waar in mijn leven!

Dank voor jullie gebeden, berichten en onvoorwaardelijke steun en tot de volgende weblog!

Zweten met kerst

Suzette — Sat, 26 Dec 2009 03:14:34 +0000

Alhoewel het niet de eerste keer is dat ik kerst in een warm land vier, kan ik er niet aan wennen om al zwetend onder een brandende zon te bedenken dat Jezus 2000 jaar geleden werd geboren. Geef mij maar kou, donkere nachten, sneeuw en lichtjes… Je kan je dus vast wel indenken dat ik deze weken meer heimwee had naar Nederland dan anders.

Maar, ik heb gelukkig een hele gave kerst gehad. Hier in Bolivia is kerst een interessante belevenis. Allereerst draait het allemaal om kerstavond/nacht. Er wordt om een uur of 11 ’s avonds uitgebreid gegeten en om 12 uur word er vuurwerk afgestoken! Ik heb nog nooit zo’n chaos meegemaakt in het jongenshuis. Jongens die vuurpijlen op elkaar richten, rotjes in de keuken gooien en werkelijk alles doen om anderen aan het schrikken te maken. Het is een wonder dat er geen ongelukken gebeurd zijn. Waar wij een vuurpijl netjes in een fles zetten, houden zij de vuurpijl in hun handen en vergeten ze hem los te laten! De jongen in kwestie (Lucho) was toch wel een beetje geschrokken…

Op kerstochtend werden er 2 jongens, Roli en Julio, gedoopt in een rivier! Het was echt heel warm. Ik was mijn pet vergeten dus had maar een shirt over mijn hoofd gedaan. In totaal hebben nu 3 jongens zich laten dopen. Ik ervaar het als heel gaaf om te zien hoe Roli en Julio -met al hun strijd- voor Jezus kiezen en hun leven aan Hem toe willen wijden.
Hieronder twee foto’s…

Nooit gedacht dat ik een zoon van 14 zou hebben…

Bob — Mon, 14 Dec 2009 18:46:17 +0000

Tjonge, wat is het bijzonder om een jongen als Mauricio onder je hoede te hebben. Verslaafd aan allerlei drugs, haalden we hem onder een brug vandaan en hij woont nu sinds 2 weken in El Camino. In alles merk je dat hij een straatjongen is geweest, zijn manier van praten, manier van doen, zijn ongeduld, etc. Maar, het is geweldig om hem te zien veranderen. Hij is super vrolijk, altijd in voor een grapje en verlangt naar omhelzingen en knuffels. Toen ik vorige week zaterdagavond naast hem zat in de kerk, kreeg ik de drang om tegen hem te zeggen dat ik van hem hield. Toen ik het zei, keek hij me aan en begon te lachen! Hij dacht dat het een grap was.
Een dag daarna zei ik het weer tegen hem en toen zei hij: ‘meen je dit serieus? En, waarom vind je me zo leuk dan?’ Sindsdien noemt hij me ‘mammie’. Eerst voelde ik me een beetje onwennig toen hij dat zei, maar ik begin er inmiddels wat aan gewend te raken… Het is echt een ‘pasgeboren baby’ die heel veel aandacht nodig heeft, anders zou hij zo tussen onze handen door kunnen glippen. Hij is inmiddels al behoorlijk aangekomen, en we hebben hem ook verwelkomd in onze discipelschapsgroep, waar nu 7 jongens deel van uitmaken. Stapje voor stapje wordt er terrein veroverd en ik vind het werkelijk heerlijk en een enorm voorrecht om hier deel van uit te maken. Blijf alstublieft voor Mauricio bidden; hij heeft uw gebed hard nodig.

Toen Mauricio net een paar dagen in El Camino was, werd er een uitje georganiseerd naar Los Espejillos. Dit zijn prachtige watervallen, maar daar moet je wel 4 uur voor lopen! Zoals u begrijpt kwamen wij met Mauricio een uur later aan dan de rest van de groep… Op deze foto kijkt hij nog blij…

In de krant

Bob — Thu, 29 Oct 2009 21:50:19 +0000

Vandaag was het dan zover, het artikel over Operation Restoration stond in het Nederlands Dagblad! Zoals Suzette al aankondigde in haar vorige weblog wordt hierin het verhaal van Darling en Raúl verteld.

Een ingescande versie van het artikel is hier te vinden.

Hartelijke groet namens het thuisfrontteam,
Bob

P.S. graag lezen…

Suzette — Sat, 20 Jun 2009 16:18:50 +0000

als u / jij een reactie, bemoediging, bijbeltekst, profetie, etc. voor Cristian hebt, zou dat erg gaaf zijn. Onderschat de waarde daarvan niet! Ik geef het met alle plezier door…

Beroemd in Nederland

Bob — Sun, 14 Jun 2009 21:32:32 +0000

Het is gaaf om een band te krijgen met de jongens en meiden in de opvanghuizen. Ik merk dat hoe langer ik hier ben, hoe meer vertrouwen er komt. Ze beginnen te vertellen over hun verleden, over hun dromen en over hun worstelingen. Het is bijzonder om op die manier deel te worden van hun leven.
In één van mijn eerste berichten schreef ik over Cristian, het gevangeniskind. Samen met hem heb ik een korte video opgenomen. Hij was wat zenuwachtig en toen ik het hem liet zien, vertelde hij dat hij zichzelf nog nooit op een video had gezien. Ondanks de valse noten, weet ik en kan je zien dat hij vanuit zijn hart zingt. Hij zingt een lied voor ‘mensen die van God houden’. En dit was Cristians reactie toen ik zei dat ik het op mijn weblog ging zetten: ‘Dus nu word ik beroemd in Nederland?!’