’s Morgens de straat weer op om de jongens en meiden op te zoeken. We hebben er die ochtend maar 2 gevonden. Op een plaats waar ze normaal gesproken veel zitten, was de politie net 5 minuten daarvoor geweest. Een soort ‘razzia’: de politie brengt de jongens en meiden soms gedwongen naar afkickcentra (waar ze meestal binnen de kortste keren weer weg zijn) of soms naar een afgelegen plek ver buiten de stad (zodat het een paar dagen duurt voordat ze weer terug zijn).

De middag zijn we naar het reïntegratiehuis gegaan. Binnen het project is dit de laatste stap naar een zelfstandig leven. Hier wonen 4 jongens in een echt gezin. Ze leren wat een gezond gezin is en ze volgen een studie. Het is zo mooi om deze jongens te zien! Ze zijn vol leven en enthousiasme. Ze willen God dienen en met Hem leven. Het is haast onmogelijk om te bedenken dat deze jongens op straat hebben geleefd.

Daarna zijn we weer de straat op gegaan. Intussen is het al donker. We hebben een grote groep gevonden, ze zijn ’s avonds erg high. Ze snuiven veel lijm, we zien ze drugs dealen en pillen slikken. Veel meiden zijn daar als prostituee. We horen van jonge meiden die meerdere kinderen hebben. Een meisje met een kindje op haar arm stapt bij een oudere man in de auto. Er zijn meerdere jongens en meiden met erstige wonden. Wat een ellendig leven! Gelukkig is er hoop, Jezus is sterker! We hebben 2 volwassen jongens op een taxi kunnen zetten naar een opvanghuis voor wat ouderen en 1 jongetje heeft aangegeven de straat af te willen. Dinsdag zullen ze met hem gaan praten en zien of hij echt gemotiveerd is. Willen jullie bidden dat hij dan echt de straat af zal gaan?

Later zijn we nog even ergens wat lekkers gaan eten: Suzette is precies een jaar in Bolivia en dat mag zeker gevierd worden! Het is heel gaaf om te zien wat Suzette hier allemaal doet, hoe ze zich inzet en hoeveel liefde ze heeft voor de jongens en meiden!

Het minder leuke nieuws is dat er ook 2 jongens vertrokken zijn. Jonathan, een jongen die al 6 jaar op straat woonde en het niet langer dan 1,5 maand kon volhouden in El Camino. Ik had al best wel een vertrouwensband met hem opgebouwd. Dat maakte dat hij afgelopen zaterdagavond niet ontsnapte, maar me simpelweg mededeelde dat hij weer terug zou gaan naar de straat. Praten, bidden, voorbede, en zelfs de jongens praatten op hem in om niet weg te gaan. Maar hij was vastbesloten en is vertrokken. Het is de drugs waar hij nog aan vast zit en waar hij niet zonder kan. De tweede jongen die niet meer bij ons is, is een bekende: Rodrigo. Ik heb over hem geschreven in 1 van mijn nieuwsbrieven: de student die de titel `excellent´ ontving. Hij gaat bij zijn oma in Cochabamba wonen, maar ook bij hem is het hoogstwaarschijnlijk de drugs waar hij niet van los kan komen. Het verhaal is echter nog niet af en God kennende laat Hij niet los wat Zijn hand begonnen is. Willen jullie voor deze 2 jongens bidden?

Met mij gaat het verder goed. Ik heb vandaag een heerlijk dagje vrij. Na een aantal ´droge´ maanden wat mijn relatie met God betreft, merk ik dat er weer nieuwe intimiteit ontstaat. De tekst in Jakobus ´nader tot Mij en ik zal tot jou naderen´ is absoluut waar in mijn leven!

Dank voor jullie gebeden, berichten en onvoorwaardelijke steun en tot de volgende weblog!

Een ingescande versie van het artikel is hier te vinden.

Hartelijke groet namens het thuisfrontteam,
Bob

Bij de jongens is er een drugsprobleem boven tafel gekomen. Ook ‘onze’ Raul is erin betrokken. Ik heb er twee weken geleden met hem over kunnen praten. Hij gaf toen voor het eerst toe dat hij daarmee worstelde. Wat was ik blij dat hij de waarheid vertelde! Vandaag is het een heftige dag geweest in het jongenshuis. Twee jongens die betrokken waren in drugshandel en gebruik, hebben besloten om het opvanghuis te verlaten. En misschien dat er nog meer gaan vertrekken.

Gebed is hard nodig!!! Dat de jongens en meiden werkelijk een toewijding zullen maken aan de enige echte Koning: Jezus Christus! Hij is degene die ze nodig hebben; Hij is het die hen werkelijk vrij kan maken.

Wat mijzelf betreft: ik ga door een lastige fase. Ik kan er nog niet goed de vinger op leggen, maar ik merk dat er veel onzekerheid en minderwaardigheid naar boven komt. Het feit dat ik nog niet super goed Spaans spreek, drukt me vaak neer. Verder moet ik echt m’n plekje en rol in het project vinden. Ook speelt heimwee soms parten. Ik zou het erg fijn vinden als u / jullie daarvoor willen bidden.
Het positieve van deze pittige tijd is dat het me in de armen van God drijft. Hij spreekt, bemoedigt en beurt me op. Hij is m’n allerbeste vriend! Hij leert me om alles aan Hem te geven en Hem te vertrouwen.

Rest mij nog te zeggen dat ik het geweldig bemoedigend vind om zoveel reacties te ontvangen. Dat doet me erg goed en is een enorme steun in de rug!