Suzette in Bolivia » Suzette’s leventje

Viva Holanda!

Bob — Thu, 08 Jul 2010 04:52:02 +0000

Met trots loop ik door het centrum van Santa Cruz, mijn oranjeshirt aan, een megavlag als rok en vlaggetjes op mn wangen. Ja, vandaag mag iedereen even naar me kijken. “Ik kom uit Nederland ja, en wij hebben Brazilië en Uruguay verslagen!”. Een pijnlijke realiteit voor de Zuid Amerikanen, omdat Uruguay hun laatste ‘hoop’ was. De mensen kijken lachend en zeggen ‘Viva Holanda!’. We zijn zelfs op de lokale televisiezenders te zien, de camera’s volgden ons nauwkeurig tijdens de wedstrijd tegen Uruguay.

Ik had nooit verwacht dat ik hier een Nederlandse vlag op de kop zou tikken. De kruispunten hingen altijd vol met vlaggen van Brazilië, Argentinië en Uruguay, maar nu zijn er zowaar ook vlaggen van Nederland, Spanje en Duitsland te zien. Ook kom ik een groepje Duitsers tegen, ze kunnen het niet laten om ‘Alemania’ (Duitsland) te zeggen. 1 van de meisjes ken ik en ze feliciteren me met de overwinning op Uruguay, maar meteen zeggen ze erbij dat Duitsland met 4-0 Argentinië heeft verslagen, met andere woorden ‘dat we op moeten passen’. Bij mezelf denk ik ‘dat zullen we nog wel zien…’

De oranje vuvuzela (ik had sinds een week nog nooit van dat woord gehoord!) doet het goed bij de jongens in het jongenshuis. Mijn familie had er 1 meegezonden met Roger en Isha. Als ze een wedstrijd kunnen zien, gaat ie mee en is het een lawaai van jewelste. De jongens beginnen nu te accepteren dat ook Nederland meetelt, alhoewel het wel pijnlijk voor ze is dat hun favoriet Brazilië eruit ligt. Als we aankomende zondag winnen, ga we met z’n allen kip eten…!

Voetbalgekte…

Bob — Tue, 29 Jun 2010 06:07:45 +0000

Bolivia doet niet mee met het WK, maar het voetbal leeft hier enorm! De wedstrijd tegen Slowakije was de eerste wedstrijd die ik helemaal gezien heb, en dan borrelt het wel op hoor, de nationalistische gevoelens en het fanatisme. Geïrriteerd luister ik naar Spaans commentaar, waarvan ik de helft niet versta omdat het te snel gaat, maar vooral omdat ze de Nederlandse achternamen niet kunnen uitspreken. Het is KUIT en geen KOE-IET!!!!! Je zou zo het televisiestation opbellen en vragen of ze hun huiswerk gedaan hebben… Dezelfde dag kijken we ’s middags naar Brazilië – Chili, en na de eerste helft houd ik het voor gezien. Het gros van de Bolivianen is voor Brazilië en ik als enige Nederlandse word gepest met leuzen als ‘Nederland gaat verliezen!!!’. Gelukkig heb ik samen met Iris een plekje gevonden waar we aanstaande vrijdag de wedstrijd gaan kijken, ver weg van de kleuren geel en groen, en gezellig met andere oranje-fans.

Videoboodschap

Bob — Sun, 28 Feb 2010 14:58:13 +0000

Deze videoboodschap van Suzette is opgenomen tijdens het bezoek uit Nederland:

Even lekker in het Nederlands ouwehoeren…

Bob — Sat, 20 Feb 2010 22:58:05 +0000

Iets dat zo vanzelfsprekend is in je eigen land, wordt ineens minder vanzelfsprekend als je in een ander land bent. Zoals gewoon lekker kunnen zeggen wat je denkt zonder te hoeven vertalen in je hoofd. En natuurlijk ook het maken van dubbelzinnige (woord)grapjes, die alleen medelandgenoten begrijpen. Ik voelde me echt weer een Nederlander toen de Luigjes mij kwamen opzoeken. Ik voelde me ook even jarig, toen er een koffer met allemaal spullen speciaal voor mij werd overhandigd. En gewoon lekker kunnen bijkletsen: hoe gaat het met die en met die? En dan te horen dat er overal kinderen geboren worden… heel grappig…hihi.
Ik vond het een groot voorrecht om mijn Luigjes vrienden rond te kunnen leiden in het project waar ik werk. Ze hebben werkelijk aan alle onderdelen mogen snuffelen, en we hebben lekker veel werk kunnen verzetten mbt het maken van een nieuwe promotiefilm. Ook vond ik het erg bemoedigend dat het voor hen overduidelijk was dat ik echt op mijn plek zit hier; is toch altijd fijn om zo’n bevestiging van nuchtere Nederlanders te krijgen.
Daarnaast ook nog iets verrassends ontdekt: namelijk dat ik een kleine cultuurschok had! Ik dacht: ‘oja, zooo zijn Nederlanders… lekker direct en niet bang om een kritisch geluid te laten horen…’ iets dat ik al een jaar lang niet meer gewend was. Wel een grappige ontdekking dus.
Luigjes: bedankt voor deze aftrap. Ik heb genoten van jullie aanwezigheid en ik ben erg blij dat jullie de moeite genomen hebben om mij hier te komen opzoeken!!! Wie volgt?!…

Gastweblog #5: fun time en tot ziens

mark — Thu, 11 Feb 2010 04:35:01 +0000

De afgelopen dagen hebben we vooral ontspanne dingen gedaan met Suzette. Zo zijn we wezen zwemmen in een luxe zwemresort met heel lekker eten en drinken. Hier hebben we nog even lekker bij kunnen kleuren :) Die avond waren de jongens van het jongenshuis betrokken bij een evangeliserend optreden in een park. Het was erg druk en ze speelden de sterren van de hemel. Er waren nog een hoop andere bandjes en een DTS groep van Barbados heeft het drama van Lifehouse gedaan. Het was een enorm gezellige en geslaagde dag.

Maandag zijn we vertrokken naar Samaipata, een klein dorp in de bergen. Hier genoten we van onze laatste dagen in Bolivia en onze laatste tijd met Suzette. We hebben veel spelletjes gedaan, gezwommen onder prachtige watervallen (nog bruiner geworden) en erg lekker gegeten. Hoewel ze in één restaurantje geen vlees hadden. En geen bier. En geen ijs. Maar wel (levende) ratten.
Het was heerlijk tot rust komen, weg uit de stad. Mooi om te zien hoe ook Suzette lekker kon ontspannen, zonder verantwoordelijkheden en onverwachte telefoontjes. Zeker met deze rust als contrast, viel extra op hoe veel werk Suzette verzet. Ze is een enorme zegen voor dit project en zit 100% op haar plek. Suzette is een fantastisch voorbeeld van hoe God beweegt als wij gehoorzaam zijn aan Zijn stem.

Nu vlug de laatste dingen inpakken en nog een paar uur slapen voordat we vliegen. Via Miami en Londen kunnen vast een beetje wennen aan de kou. Nog steeds sneeuw…?

Gastweblog #1: aankomst

mark — Thu, 28 Jan 2010 19:05:39 +0000

Hoi allemaal,

Komende twee weken zijn wij (Janet, René en Mark Luigjes) op bezoek bij Suzette. Hier de eerste gastweblog!

Na een lange reis vol overstappen zijn we veilig aangekomen in Santa Cruz. Suzette stond ons al op te wachten, samen met Roger en Isha, de projectleiders. We hebben eerst samen ontbeten en zijn vervolgens naar het huis van Suzette gegaan.

Daar aangekomen hebben we als eerst Suzette overladen met kaarten, brieven, groetjes, knuffels en cadeau’s uit Holland. Voor iedereen: de groeten terug!
Vandaag rusten we nog een beetje uit, dat is wel nodig na een reis van 30 uur. De rest van de tijd zullen we gebruiken om mee te lopen met Suzette. Janet kan op medisch gebied helpen, René technisch en ik (Mark) zal wat filmen.

Voor nu genoeg op de laptop. Tijd om te genieten van de 30 graden wat het hier is, in tegenstelling tot de -10 thuis!

Zomervakantie in Bolivia: leuke en minder leuke berichten…

Bob — Tue, 12 Jan 2010 18:16:44 +0000

De jongens en meiden hebben zomervakantie. Het is een tijd waarin er niet veel te doen is voor ze en sommigen vervelen zich dan ook. Maar het is ook een tijd om leuke dingen te doen. Er wordt veel gevoetbald, gebasketbald, film gekeken, geschaakt, gezwommen in de (modder)rivier, en sinds een paar weken zijn we ook aan het tafeltennissen! Er werd ergens een in elkaar geflanste tafeltennistafel vandaan gehaald. Betjes en balletjes gekocht en pingpongen maar! Ik heb toen meteen maar de kans gegrepen om `ronddetafel´ te introduceren. Voor mij ook een spel dat me herinnert aan de vakantietijd, campings in Frankrijk en natuurlijk ook het WakeUp kinderkamp.
Eerst snapten ze er niets van, maar toen ze het eenmaal door hadden, waren ze niet meer te stoppen! Het zorgde voor veel hilariteit, lachbuien en `Fuera!´ geroep (betekent: eruit!). Veel lol dus in het jongenshuis…
Ook de meiden doen hun voordeel in deze vakantietijd. In tweetallen volgen ze een kookcursus van een week in Santa Cruz. Dit zorgt ervoor dat ze er even `uit´ zijn, maar vooral ook dat ze hun kookkunsten kunnen ontwikkelen! En koken kunnen ze hoor! Ik voel me echt een boerentrien vergeleken met hen…

Het minder leuke nieuws is dat er ook 2 jongens vertrokken zijn. Jonathan, een jongen die al 6 jaar op straat woonde en het niet langer dan 1,5 maand kon volhouden in El Camino. Ik had al best wel een vertrouwensband met hem opgebouwd. Dat maakte dat hij afgelopen zaterdagavond niet ontsnapte, maar me simpelweg mededeelde dat hij weer terug zou gaan naar de straat. Praten, bidden, voorbede, en zelfs de jongens praatten op hem in om niet weg te gaan. Maar hij was vastbesloten en is vertrokken. Het is de drugs waar hij nog aan vast zit en waar hij niet zonder kan. De tweede jongen die niet meer bij ons is, is een bekende: Rodrigo. Ik heb over hem geschreven in 1 van mijn nieuwsbrieven: de student die de titel `excellent´ ontving. Hij gaat bij zijn oma in Cochabamba wonen, maar ook bij hem is het hoogstwaarschijnlijk de drugs waar hij niet van los kan komen. Het verhaal is echter nog niet af en God kennende laat Hij niet los wat Zijn hand begonnen is. Willen jullie voor deze 2 jongens bidden?

Met mij gaat het verder goed. Ik heb vandaag een heerlijk dagje vrij. Na een aantal ´droge´ maanden wat mijn relatie met God betreft, merk ik dat er weer nieuwe intimiteit ontstaat. De tekst in Jakobus ´nader tot Mij en ik zal tot jou naderen´ is absoluut waar in mijn leven!

Dank voor jullie gebeden, berichten en onvoorwaardelijke steun en tot de volgende weblog!

Hoe laat is het op het ‘allerlaatste moment’?

Bob — Sun, 22 Nov 2009 13:25:39 +0000

In Bolivia is dat om 10 uur ’s avonds gebeld worden met de vraag of je mee wilt doen aan een intensieve vierdaagse training die de ochtend daarna van start gaat. In eerste instantie wilde ik nee zeggen, voornamelijk met de gedachte ‘waarom vraag je me dit nu pas?’ Maar, toen ik een paar seconden nadacht en de positieve en leuke dingen ging zien, dwong ik mezelf om ja te zeggen.
Onder leiding van twee Bolivianen, een Guatemalteek en een Colombiaan werd ik de afgelopen 4 dagen samen met 29 anderen (mensen van allerlei kerken en organisaties) geïntroduceerd in het werkterrein van de ‘International Sports Coalition’ (ISC). Dit is een wereldwijde organisatie die tot doel heeft het evangelie te verspreiden middels sport. De reden dat ik voor deze training gevraagd werd is dat we als jongens- en meidenhuis in december mee gaan doen met KidsGames, 1 van de vele programma’s van de ISC. Alhoewel sommige onderdelen van de training me totaal niet interesseerden en ik daardoor half in slaap viel, waren de afgelopen dagen echt heel gaaf en leerzaam. Vooral op het gebied van ‘building effective teams’ heb ik veel geleerd over de kenmerken van een goed functionerend team. Samen met 2 van mijn collega’s konden we de conclusie trekken dat er binnen ons projectteam nog wel het 1 en ander te verbeteren valt… We hebben daarom het idee en verlangen om een aantal ‘teambuild-dagen’ te organiseren voor alle projectmedewerkers.

De groep

Naast de training was het erg leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en kende iedereen me als Suzetta, omdat ze Suzette niet uit kunnen spreken. Ook hebben we verschillende watergevechten gehad en andere leuke spellen gedaan, zoals over een levende brug balanceren. Bij dit spel werden we overigens laatste… Al met al vier toffe dagen die voorbij gevlogen zijn!

Levende brug

Artikel in Nederlands Dagblad!

Suzette — Sun, 25 Oct 2009 01:07:06 +0000

Hallo lieve mensen!

even een kort bericht om jullie te wijzen op een artikel dat 1 dezer dagen geplaatst gaat worden (of inmiddels al geplaatst is) in het Nederlands Dagblad. Het gaat over het project waar ik in werk: Operation Restoration in Santa Cruz, en is geschreven door een Nederlandse journalistiek student die hier een maand geleden op bezoek was. Het is volgens mij behoorlijk groot met foto’s en een interview met Raul en Darling. Ik heb Lenie (de student) een paar dagen rondgeleid en ze was zo geraakt door alles wat ze zag dat ze een artikel heeft geschreven, en dat door het Nederlands Dagblad is geaccepteerd! Goed he?! Mijn vraag aan jullie is of jullie het artikel willen bewaren en naar het contactadres van het TFT willen sturen (adres Bob Luigjes) of aan mijn ouders willen geven. Hartelijk dank!

Wie zoekt zal vinden

Bob — Sat, 17 Oct 2009 21:57:12 +0000

Eindelijk! Na 8 maanden zoeken heb ik een kerkelijke gemeente gevonden! Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet altijd even toegewijd was om er eentje te vinden, maar de laatste maand was ik vastbesloten om knopen door te hakken. Het begon allemaal met een conferentie van Ana Mendez, een profeet en voorbidster uit Mexico. Ik doe heel graag voorbede en ik ben dan ook enorm opgebouwd tijdens deze conferentie. Na de conferentie heb ik de kerk opgezocht die de conferentie georganiseerd had. De kerk heet Comunidad Cristiana Apostolica. Een gemeente van een kleine 100 man, sinds 1,5 jaar opgericht door een voorganger uit La Paz. Ze hechten veel belang aan voorbede en lofprijs en aanbidding, gebieden waar ik zelf ook erg actief in ben. Gisteravond was er een speciale avond voor nieuwe mensen waar de visie van de gemeente nader werd toegelicht. Ze willen werkelijk een geestelijke verandering in Bolivia teweegbrengen. Ik ervoer aansluiting bij de mensen en had na afloop vrijwel meteen gesprekjes met een aantal vrouwen. Hoewel ik het best eng vind om nieuwe mensen te leren kennen, voelde ik me erg op mijn gemak. Ik heb de keuze gemaakt om me aan te sluiten bij deze gemeente en ben daar erg blij mee! Super bedankt voor de gebeden, God verhoort!