Vanavond had ik een geweldige bemoediging en bevestiging van ‘boven’. Zondagavond had ik in een dienst de volgende tekst onderstreept in Handelingen 26: …’de heidenen naar wie Ik je uitzend om hun de ogen te openen, zodat ze zich van de duisternis naar het licht keren, en van de macht van satan naar God. Door het geloof in Mij zullen ze vergeving krijgen voor hun zonden, en samen met allen die mij toebehoren zullen ze deel krijgen aan Mijn Koninkrijk’ (vers 17 en 18). Ik vond het een gave tekst en daarom had ik ‘m onderstreept…
Maar, die tekst bleek meer dan alleen gaaf te zijn. God wilde dat ook tegen mij zeggen! Vanavond was er namelijk een voorganger bij mijn ouders op bezoek en hij had precies datzelfde gedeelte op zijn hart gekregen voor mij! Echt super dus… hoe God die kleine dingen kan gebruiken om persoonlijk te spreken.

Morgenochtend om kwart voor vijf rijden we weg. Mijn ouders, broertje, zusje, zwager, en voorzitter van het TFT gaan met me mee, wat een bikkels he?! Om acht uur zit ik in de lucht, om vervolgens meer dan 24 uur onderweg te zijn naar Santa Cruz. Ik vlieg via Madrid en Miami. In Miami moet ik 9 uur wachten en ik kom woensdag om 14.00 nederlandse tijd aan in Santa Cruz. Daar is het dan 9 uur ’s ochtends. Ik word opgehaald door Roger en Isha, de leiders van het project.

Nou, dit was voorlopig mijn laatste bericht uit Nederland. De volgende hoop ik te schrijven vanuit Santa Cruz!

Verder heb ik mijn haartjes kort laten knippen en heb ik al een selectie gemaakt van de boeken die ik mee wil nemen. Best lastig eigenlijk om voor 2 jaar in te pakken. Morgen wil ik beginnen met het uitzoeken van kleding…

De uitzenddienst belooft druk bezocht te worden! Ik vind het heel spannend en vind het maar vreemd en onwennig om zo in de belangstelling te staan. Wat dat betreft zou ik het wel fijn vinden om weg te zijn: aan de slag en gaan met die banaan! Het filmpje is inmiddels ook af en ik moet zeggen dat ie erg tof is geworden. Met dank aan Lieuwe en Bart! Die hebben er heel wat uurtjes in gestoken.

Ook krijg ik bijna iedere dag een kaartje in de bus met een bemoediging, lief woord of een bijbeltekst. Vandaag kwam de buurvrouw zelfs een bos prachtige bloemen brengen, zodat ik er nog een paar daagjes van kan genieten. Echt gaaf hoe iedereen meeleeft. Het voelt als een warme en behaaglijke deken.

Tegelijkertijd merk ik hoe makkelijk ik me bind aan het Nederlandse leven, vrienden, leuke dingen, kerk, familie… Dat maakt het lastig om alles weer los te laten. Het voelt alsof ik ergens anders helemaal ‘opnieuw’ ga beginnen, en dat ervaar ik toch wel als een stap in het diepe. Maar God liet me gisteren een hele gave bijbeltekst lezen in Matteus, namelijk dat wie vader, moeder, broers en zussen verlaat om Jezus te volgen, het honderdvoudige terug zal krijgen. Wat een bemoediging!!!

Het was dus al ‘vreemd’ om wakker te worden met het idee dat ik voorlopig geen ‘Nederlandse’ baan meer zal hebben, en de komende twee weken alleen maar bezig zal zijn met mijn vertrek naar Bolivia.

Wat ook vreemd was, was het feit dat die ochtend een jongetje van een jaar of 11 begraven zou worden in Winterswijk. Dit jongetje, Jelle, had ik afgelopen zomer leren kennen tijdens het zomerkamp van Wake Up. Toen was hij al ziek, een hersentumor, en ik weet nog goed dat we samen met de andere kinderen veel voor hem gebeden hebben, voor genezing. Een prachtig jongetje, vol van God. Na elke kinderpreek stond hij vooraan om gebed te ontvangen. Ik herinner me zijn grote ogen, vol verwachting, blijdschap en enthousiasme. De afgelopen maanden werd ik door zijn ouders op de hoogte gehouden van zijn situatie. Het ging bergafwaarts en afgelopen zondag overleed hij. Gisterochtend is hij begraven.

Vervolgens was ik gistermiddag getuige van een hele andere gebeurtenis, namelijk het wonder dat Samuel Kokee heet. Samen met Rene Luigjes ging ik naar Nijmegen om een bezoek te brengen aan Michiel, Marijke en hun 25 weken oude zoontje Sam. De aanloop naar de geboorte is 1 groot gebed geweest. Het was echt super om zo’n klein hoopje mens te zien. Armpjes die nog dunner zijn dan een volwassen wijsvinger! Hij poept, hij plast, hij ademt, hij hikt (dat was trouwens echt heftig! dat hele lichaampje schokte heen en weer!) en hij deed af en toe zijn oogjes open. Echt prachtig. Marijke en Michiel straalden dan ook van top tot teen. Een hoopje ‘leven’. De kleertjes die ik had meegenomen waren natuurlijk veeeeel te groot en kan hij pas over meer dan een jaar aan.

Vreemde gewaarwordingen dus in 24 uur. Leven en dood, blijdschap en verdriet, het ligt zo dichtbij elkaar! Toch is het goed om daarbij stilgezet te worden en weer eens na te denken over het feit dat het ‘zomaar’ afgelopen kan zijn. Dan besef ik me weer dat het gaat om de eeuwigheid en vooral de vraag waar we die doorbrengen, hemel of hel. Weet jij het?! En zo ja, hoe zit het met de mensen die God op jouw pad heeft gebracht? Weten zij het ook?!

Dit is een tekst die me raakte deze week: ‘De oogst is groot, maar er zijn weinig arbeiders. Vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen om de oogst binnen te halen.’ Matteus 9:36-37

Ik heb oud en nieuw in Den Helder doorgebracht, bij een stel vriendinnen die ik ken van De Katapult. Om 12 uur ’s nachts zijn we de dijk op gegaan, waar we over de hele stad heen konden kijken en konden genieten van het prachtige vuurwerk! Echt geweldig was dat…

En ja, nu begint het toch echt dichtbij te komen. Om precies te zijn: nog een maand (3 februari vertrek ik)! Ik vind het toch wel erg spannend worden hoor… twee jaar is toch best wel lang…
Ik heb net mijn to-do lijst nog eens bekijken en ik moet zeggen dat het lijstje steeds minder lang wordt. Een aantal belangrijke dingen die nog moeten gebeuren zijn het regelen van het visum. Dit moet ik zo kort mogelijk van te voren doen, omdat ie in Bolivia een maand geldig is, en ik daar meteen aan de slag moet met een lange termijn visum.

Een andere klus is de uitzenddienst (1 februari) en het bedenken van het thema en andere leuke dingen die we willen doen. Maar, dat blijft nog even een verrassing…;-)

Verder ga ik deze laatste maand nog langs twee kinderclubs van de kerk (escape en djoinus) en zal ik ook bij bijbelklas 5 en 6 het één en ander vertellen. De KinderTienernieuwsbrief ligt inmiddels bij de drukker. Die zal ik dan uitdelen en op deze manier hoop ik ook kinderen en tieners enthousiast te maken voor zending!

Wat ik een hele gave bijbeltekst vind is de volgende: We overwinnen satan door het bloed van het lam en door het woord van ons getuigenis. Staat ergens in de Openbaring van Johannes (laatste bijbelboek).
Vaak denken christenen dat hun getuigenis niet interessant genoeg is, maar dat is het wel! We overwinnen satan ermee!
Deze bijbeltekst was het laatste duwtje in mijn rug om dit plan (dat ik al twee jaar had) eindelijk eens tot uitvoering te brengen.

Ik had weer eens de hulp ingeroepen van Daniel de Jong, en ik moet zeggen dat het resultaat super is. Het kostte wel wat bloed, zweet en tranen en het zat niet altijd mee, maar het is heerlijk om het af te hebben, gedrukt en wel. Dank U Heer!

Ben je al nieuwsgierig geworden? Op de pagina ‘Over Suzette‘ staat de pdf versie.

Ik kwam er die avond weer eens achter hoe tof kinderen zijn. Eerst het gesprekje met Joël over de stations van Nederland. Hij kon mij in detail vertellen welke stations ik passeer als ik van Amsterdam Centraal naar Den Helder reis. En omdat ik dat 2 jaar gedaan heb, kon ik zijn opsomming controleren, en het klopte! En wist je dat de trein naar Maastricht splitst in Sittard? Ik niet, maar nu wel!

Dan een andere jongen die heel druk bezig was met de opdracht van die avond: het maken van een kerstversiering voor in de kerkdienst. Hij kleurde het plaatje niet in, maar was heel geduldig bezig om in allerlei soorten kleuren allemaal stipjes naast elkaar te zetten, in rijtjes, totdat het plaatje helemaal vol stipjes stond… wat een klus, maar een prachtig resultaat!

En dan de meiden. Ik kwam binnen en meteen waren er twee meiden, die ik nooit gezien had, die zeiden: kom! kom bij ons zitten! Nou, dan kan je geen nee zeggen natuurlijk. Het verschil tussen jongens en meiden werd me ook weer eens duidelijk. De jongens heel baldadig, klieren, dingen naar elkaar toe gooien en de grootste verhalen. En de meiden, rustig aan het werk, netjes kleuren en natuurlijk zoveel mogelijk glitters gebruiken. Prachtig, ik heb genoten van die clubavond.

En dan te bedenken dat ik een aantal jaar geleden eigenlijk ‘niks’ met kinderen had, en ik met veel zenuwen en onzekerheid aan De Katapult, een kinderwerkerschool (!) begon, omdat ik het idee had dat God mij daarvoor wilde gebruiken… Zoals je begrijpt, heb ik daar geen seconde spijt van gehad. In tegendeel, ik word enorm geinspireerd door kinderen en vind het geweldig dat God tegen ons, volwassen, zegt: word als de kinderen! Jezus zei letterlijk: ‘Laat de kinderen ongemoeid, belet ze niet bij mij te komen, want het koninkrijk van de hemel behoort toe aan wie is zoals zij.’ (mat. 19:14)

Ik vond het apart om zo in de belangstelling te staan, maar gelukkig stond niet ik, maar de liefde van Jezus centraal, en Zijn opdracht om uit te reiken naar mensen in nood. Ik besefte me weer eens dat het pure genade is dat we onszelf christenen kunnen noemen. Als God Jezus niet naar deze aarde had gestuurd, had het er heel anders voor ons uit gezien… sta er eens bij stil dat er ongeveer 2 mensen per seconde op deze wereld overlijden… Weet jij trouwens zeker dat je een kind van God mag zijn en naar de hemel gaat, doordat je in Jezus gelooft? Lees 1 Joh 5:11-12 en Rom 10:9-10, en er zijn nog zoveel andere teksten waaruit we zeker mogen weten dat we gered zijn als we in Jezus geloven!

Dit is trouwens de fotopresentatie die ik samen met Daniel de Jong heb gemaakt:

We hebben foto’s gemaakt in Barneveld en Voorthuizen. Ik ben zelfs nog bij Modezaak Bossenbroek in de etalage geweest om foto’s te maken van Sinterklaas die naar bed gaat, een Voorthuizense traditie…

Ik ben ook echt blij met het thuisfrontteam. Ze zijn allemaal zo toegewijd en behulpzaam! Das echt bijzonder om mee te maken, en op die manier ‘kerk’ te zijn. God is goed!

Ook ben ik samen met mijn mams een dagje naar Den Haag geweest om de ‘verklaring van Goed Gedrag’ te legaliseren bij het ministerie van buitenlandse zaken en de ambassade van bolivia. Het klinkt een simpele actie maar al met al heeft het een flink aantal telefoontjes en betaalmomenten gekost. Ik denk dat ik voor die ene verklaring in totaal 90 euro kwijt ben geweest. Eerlijk gezegd had ik die dag ook best veel moeite om ‘rustig, vriendelijk en geduldig’ te blijven.
Zo doe je ineens dingen, waarvan je geen weet had dat ze bestonden. En het is nog niet klaar… de financiele garantstelling moet door dezelfde bureaucratische molen. Gelukkig en God zij dank wil de penningmeester van het TFT dit voor het belangrijkste gedeelte op zich nemen.

Door al die dingen heen merk ik dat ik een echte doener ben: even dit regelen, even dat overleggen, even zus, even zo. Maar, daar word je eigenlijk best moe van… Gelukkig hebben we dit de afgelopen vergadering even aan de orde gesteld, en ga ik steeds bewuster een stapje terug doen en het TFT een stapje naar voren.

Zo heb ik vandaag een dag gepland om lekker bij God te zijn. Te zingen, te bidden, te lezen, misschien een preek te luisteren. En weer even de kracht bij HEM vandaan halen… dus, hoog tijd om dit bericht af te ronden!

Ongeveer vier keer per jaar schrijf ik een nieuwsbrief. Mocht je ‘m op je mail of per post willen ontvangen, laat dit dan even weten door een mail te schrijven naar: contact@suzetteinbolivia.nl

Groetjes!

Kom dan naar de informatiedienst op zondag 7 december (9.30 uur) in de Nederlands Gereformeerde Kerk te Voorthuizen-Barneveld!