Nu vlug de laatste dingen inpakken en nog een paar uur slapen voordat we vliegen. Via Miami en Londen kunnen vast een beetje wennen aan de kou. Nog steeds sneeuw…?

’s Morgens de straat weer op om de jongens en meiden op te zoeken. We hebben er die ochtend maar 2 gevonden. Op een plaats waar ze normaal gesproken veel zitten, was de politie net 5 minuten daarvoor geweest. Een soort ‘razzia’: de politie brengt de jongens en meiden soms gedwongen naar afkickcentra (waar ze meestal binnen de kortste keren weer weg zijn) of soms naar een afgelegen plek ver buiten de stad (zodat het een paar dagen duurt voordat ze weer terug zijn).

De middag zijn we naar het reïntegratiehuis gegaan. Binnen het project is dit de laatste stap naar een zelfstandig leven. Hier wonen 4 jongens in een echt gezin. Ze leren wat een gezond gezin is en ze volgen een studie. Het is zo mooi om deze jongens te zien! Ze zijn vol leven en enthousiasme. Ze willen God dienen en met Hem leven. Het is haast onmogelijk om te bedenken dat deze jongens op straat hebben geleefd.

Daarna zijn we weer de straat op gegaan. Intussen is het al donker. We hebben een grote groep gevonden, ze zijn ’s avonds erg high. Ze snuiven veel lijm, we zien ze drugs dealen en pillen slikken. Veel meiden zijn daar als prostituee. We horen van jonge meiden die meerdere kinderen hebben. Een meisje met een kindje op haar arm stapt bij een oudere man in de auto. Er zijn meerdere jongens en meiden met erstige wonden. Wat een ellendig leven! Gelukkig is er hoop, Jezus is sterker! We hebben 2 volwassen jongens op een taxi kunnen zetten naar een opvanghuis voor wat ouderen en 1 jongetje heeft aangegeven de straat af te willen. Dinsdag zullen ze met hem gaan praten en zien of hij echt gemotiveerd is. Willen jullie bidden dat hij dan echt de straat af zal gaan?

Later zijn we nog even ergens wat lekkers gaan eten: Suzette is precies een jaar in Bolivia en dat mag zeker gevierd worden! Het is heel gaaf om te zien wat Suzette hier allemaal doet, hoe ze zich inzet en hoeveel liefde ze heeft voor de jongens en meiden!

Mark zit voorin met zijn camera op Larry gericht. Larry is een werker die al zes jaar op straat werkt. Hij komt uit Amerika en kan dus goed Engels, wat erg handig is voor de film.
Janet zit achterin door allerlei koffers met medische artikelen te snuffelen. Zij is vandaag de medische staf omdat Iris, de Nederlandse arts, een training heeft.
Suzette zit midden in de bus te grappen met Roberto, een van de Boliviaanse werkers. Voor hen is het duidelijk niet de eerste keer op straat.
Verder zit tussen mij en Janet nog Beth, een vrouw die samen met haar man ook jaren op de straat heeft gewerkt, maar nu om persoonlijke redenen daarmee gestopt is. Zij zijn net als wij ook op bezoek in Bolivia.

We zijn nu op weg naar de 4e ring van Santa Cruz, want op de tweede ring konden we geen straatkinderen vinden.

…

Inmiddels zijn we op twee plekken gestopt en uitgestapt om te kijken of er hier straatkinderen zijn. Dat was op beide plekken niet het geval. Suzette legt uit dat door het slechte weer van gisteren het goed mogelijk is dat een groot aantal van de straatjongeren naar de tijdelijke opvang is gegaan voor een warme en droge plek. Als het slechte weer dan weer over is gaan ze gewoon weer de straat op.
Ik vind het momenteel al een stuk minder spannend elke keer dat we stoppen, ik krijg bijna het gevoel dat we ze niet gaan vinden vandaag.

…

Zojuist hebbeb we toch een groep kinderen gevonden. Janet heeft van twee jongens veel kleine  wonden verzorgd. Waarschijnlijk waren ze door de politie of door andere straatkinderen in elkaar geslagen. Voor een aantal jongens en ook voor een zwanger meisje hebben we kunnen bidden. Mark heeft veel gefilmd en daarbij ook een aantal erg indrukwekkende verhalen opgenomen die de jongens vertelden en die dan vertaald werden door Larry. Beth zat op de rand vruchten uit te delen aan de jongens.
Het hele gebeuren vond ik erg indrukwekkend. Zelf wist ik niet zo goed wat ik precies kon doen, ook in verband met de taalbarriere. Daarom heb ik Janet en Mark wat geassisteerd bij de dingen die ze deden en heb ik maar foto’s gemaakt.

…

We zijn nu op weg om Ariel op te halen. Dat is een jongen die in november of december uit het jongenshuis is weggegaan om weer bij zijn moeder te gaan wonen. Suzette legt uit dat dat wel vaker gebeurt, maar dat het na een paar weken vaak tegenvalt als ze thuis niet meer dezelfde structuur hebben als in het jongenshuis. Dat was hier ook het geval, dus gaat hij vandaag weer terug naar het jongenshuis.

…

Met Ariel hebben we net gelunched en we zijn weer thuis. Het was een indrukwekkende ervaring vandaag. Donderdag gaan we weer.

René

Daarna zijn we gelijk door gereisd naar El Camino, het jongens opvanghuis. Dat ligt buiten de stad op een mooi stukje grond. Er staan verschillende gebouwen waar de 24 jongens slapen, koken, eten, muziek maken en vooral heel veel sporten. Aan het begin valt de machocultuur erg op. Niet zo vreemd met 24 gasten die van de straat komen.
Janet, René en ik hebben meegedaan met verschillende activiteiten. En ondanks de taalbarrierre hebben we met een aantal al een beetje een band opgebouwd. Vooral één op één valt op dat ze enorm op zoek zijn naar liefde en bevestiging. Dit weekend konden wij daar een stukje aan meehelpen en dat is mooi om te doen!

Vandaag (maandag) hebben we rustig aan gedaan en ons voorbereid op morgen. Dan gaan we de straat op om de straatjongeren op te zoeken. Dan zullen we het contrast zien met het leven wat ook voor hun binnen handbereik ligt.

Komende twee weken zijn wij (Janet, René en Mark Luigjes) op bezoek bij Suzette. Hier de eerste gastweblog!

Na een lange reis vol overstappen zijn we veilig aangekomen in Santa Cruz. Suzette stond ons al op te wachten, samen met Roger en Isha, de projectleiders. We hebben eerst samen ontbeten en zijn vervolgens naar het huis van Suzette gegaan.

Daar aangekomen hebben we als eerst Suzette overladen met kaarten, brieven, groetjes, knuffels en cadeau’s uit Holland. Voor iedereen: de groeten terug!
Vandaag rusten we nog een beetje uit, dat is wel nodig na een reis van 30 uur. De rest van de tijd zullen we gebruiken om mee te lopen met Suzette. Janet kan op medisch gebied helpen, René technisch en ik (Mark) zal wat filmen.

Voor nu genoeg op de laptop. Tijd om te genieten van de 30 graden wat het hier is, in tegenstelling tot de -10 thuis!

Daarna zingen we, dansen we en bidden we voor de ‘oudjes’. Raul is zichtbaar onder de indruk en vertelt me bij het weggaan dat hij nog nooit eerder in een bejaardentehuis was geweest. Op deze manier leren de jongens dat ook zij anderen kunnen helpen en een zegen kunnen zijn. En ik? Ik ben trots op ‘mijn’ jongens! ;-)

Het minder leuke nieuws is dat er ook 2 jongens vertrokken zijn. Jonathan, een jongen die al 6 jaar op straat woonde en het niet langer dan 1,5 maand kon volhouden in El Camino. Ik had al best wel een vertrouwensband met hem opgebouwd. Dat maakte dat hij afgelopen zaterdagavond niet ontsnapte, maar me simpelweg mededeelde dat hij weer terug zou gaan naar de straat. Praten, bidden, voorbede, en zelfs de jongens praatten op hem in om niet weg te gaan. Maar hij was vastbesloten en is vertrokken. Het is de drugs waar hij nog aan vast zit en waar hij niet zonder kan. De tweede jongen die niet meer bij ons is, is een bekende: Rodrigo. Ik heb over hem geschreven in 1 van mijn nieuwsbrieven: de student die de titel `excellent´ ontving. Hij gaat bij zijn oma in Cochabamba wonen, maar ook bij hem is het hoogstwaarschijnlijk de drugs waar hij niet van los kan komen. Het verhaal is echter nog niet af en God kennende laat Hij niet los wat Zijn hand begonnen is. Willen jullie voor deze 2 jongens bidden?

Met mij gaat het verder goed. Ik heb vandaag een heerlijk dagje vrij. Na een aantal ´droge´ maanden wat mijn relatie met God betreft, merk ik dat er weer nieuwe intimiteit ontstaat. De tekst in Jakobus ´nader tot Mij en ik zal tot jou naderen´ is absoluut waar in mijn leven!

Dank voor jullie gebeden, berichten en onvoorwaardelijke steun en tot de volgende weblog!