Suzette in Bolivia

De afgelopen 2 dagen zal ik mijn leven niet vergeten. De eerste dag eindigde in een nachtmerrie. Angel was weer weggelopen uit het jongenshuis. Na een lange zoektocht (bij familie, in kanalen en onder bruggen) vonden we Angel op de Ramada, onder de drugs en bij de straatjongeren. Hij wilde niet met ons mee terug naar huis.

Die nacht heb ik veel gehuild en slecht geslapen, ik zag het allemaal niet meer zitten. De dag daarna zouden Alber en ik hem opnieuw opzoeken, maar ik zag er tegenop, tegen de pijn die ik zou voelen als ik hem opnieuw op straat zou zien. Alleen al de gedachte daaraan deed me huilen (en zo snel huil ik niet…).
Maar toen ik in de taxi naar de Ramada zat, gebeurde het wonder. Alber belde om te zeggen dat Angel bij hem was en dat hij terug wilde komen naar huis.

Ik heb het niet eerder zo fijn gevonden om een naar lijm ruikende jongen in mijn armen te sluiten. De omhelzing die hij de avond daarvoor niet wilde geven, gaf hij dubbel en dwars terug. De rest van de dag hebben we het feest van ‘de verloren zoon die thuiskomt’ gevierd. Terwijl hij verwacht had dat hij straf zou krijgen, hebben we o.a. parfum en schoenen voor hem gekocht, gingen we naar een zwembad en sauna (zie foto’s), en ter afsluiting namen we hem mee naar de bioscoop, waar hij nog nooit van zijn leven geweest was.

Onze zoon is weer terug daar waar hij hoort, bij mensen die van hem houden. Alle eer aan God de Vader, die niet los laat wat Zijn hand begonnen is.

genietend in het zwembad

zweten in de sauna, alle giftige troep uit z'n lichaam

schoon en lekker ruikend, samen met Roberto en Alber

oude kleren en schoenen verbranden, het verleden in het verleden laten

Tags: De straatjongeren, Jongenshuis El Camino // 7 reacties »

We hebben een kijkje kunnen nemen in het dagelijks leven van Suzette. Henriette en ik zijn het er over eens dat de dag straatwerk het meeste indruk op ons heeft gemaakt. Het is zo apart om in de riolen te staan, op de plekken waar de jongeren vaak jaren leven. Het is zo schrijnend om je te realiseren dat de jongeren op deze manier niet oud zullen worden, om te weten dat hier kinderen geboren worden die misschien niet eens volwassen worden.

En dan komen we in de opvanghuizen waar we zien dat de jongeren het naar hun zin hebben. Waar we horen dat de jongens dit hun familie noemen. Hier bouwen ze aan een nieuwe toekomst. Niet dat dit gemakkelijk is…, vandaag vertelde Raul ons dat hij het hier alleen volhoudt omdat hij God heeft leren kennen. Hij vindt het vaak moelijk om in het opvanghuis te wonen. En dat kunnen we ons ook zo goed voorstellen, we zouden hem en al die anderen een gewoon warm gezin gunnen. We hebben gemerkt dat de jongens en meiden blij waren met onze komst. Dat is wat we kunnen doen, onze liefde en onze gebeden geven.

We hebben ondertussen ook een trip gemaakt om nog wat meer van Bolivia te zien. La Paz was de moeite waard, een heel andere stad dan Santa Cruz. Een stad met veel meer toeristen en meer inwoners die originele Boliviaanse kleding dragen. Leuk om vrouwen met die bolhoedjes te zien! Ook hebben we vanuit Rurrenbaque (hier was Suzette ook nog niet geweest) een Pampatour van 3 dagen gemaakt waarbij we honderden krokodillen, veel soorten vogels en andere dieren zagen. Erg leuk vonden we het vissen van pirrannia’s. De jungletour in het tropische regenwoud was ook de moeite waard. Hier zagen we veel verschillende flora en fauna waarover we uitleg kregen van een gids.

En nu… de laatste dag in Bolivia, morgen beginnen we aan onze terugreis en dan hopen we donderdag weer terug te zijn op Nederlandse bodem.

Hartelijke groet,
Wim, Henriette en Marjanne

Tags: Gastweblog // 3 reacties »

Wat is het toch anders als je alles in het echt ziet. Je ziet nu de blikken in de ogen van de kinderen. Op de straat zien we de jongeren met potjes lijm om te snuiven. “Wat een leven!” denk je dan. Maar ze zijn gelukkig, denken ze…
Mauricio en Angel hebben een filmpje gemaakt voor een vriend op de straat. Die vriend, Daniel, wil er nog niet van weten om van straat af te gaan. Zo dubbel omdat Angel eerst zelf filmpjes kreeg van zijn broer. Wel mooi dat een andere jongen zo aangeraakt is dat hij het tweede filmpje niet meer wil zien en wegloopt.

Je merkt de geborgenheid in het jongenshuis en het meidenhuis. Er is regelmaat, iedereen heeft zijn taak, zoals bijvoorbeeld het verzorgen van konijnen of de tuin. Erg mooi om te zien hoe de kinderen en werkers met elkaar omgaan. Ze hebben tijd voor elkaar en dat is zo ontzettend belangrijk. We zien ook dat Suzette hard werkt, veel regelt en daarbij veel tijd besteedt om met de jongeren te sporten, te praten etc.

We worden goed verzorgd. Tussen de middag eten we meestal in 1 van de huizen. Vaak rijst met vlees en groenten vers uit eigen tuin! Er zijn genoeg klusjes waarbij we kunnen helpen. We werken aan het hek wat rondom het meidenhuis komt, aan een visproject bij het jongenshuis, we helpen soms in de keuken en we hebben appeltaart gebakken. Veel tijd voor gezelligheid. Vandaag hebben we de meiden meegenomen naar het zwembad, morgen gaan we met de jongens naar Playland, een soort attractiepark.

Kortom, we vermaken ons prima!

Wim, Henriette en Marjanne

Tags: Gastweblog // 2 reacties »